να ζεις ακριβώς

περπατώ και σε σκέφτομαι”

πιο ρομαντικά

είσαι

το πολιτικό μου υποκείμενο

Και τότε ο απλός άνθρωπος εξαφανίζεται

οργανώνοντας

στρατιές οργασμών

και καταστασιακών προκηρύξεων.

 

Στη Λυόν το κρασί

μυρίζει

ίδιος ο παππούς μου

και τα φυσικά δάκρυα

εξαντλούνται στις φωτιές

Αν έχεις

προχωράς παρακάτω

πέφτω σε δάκτυλο

όχι σε λούπα

 

Τα κύματα είναι θειάφι

ο πλούτος

το υπέδαφος να γουργουρίζει

και μια σχισμή

διεκδικεί το δικαίωμα

να αναγνωρίζεται

χωρίς χάνσαπλαστ

 

Μόνη μου τυφλώνομαι

με τις άλλες επιβραδύνω

ζω ακριβώς

την παρατήρηση

μιας υπόσχεσης

θα ‘ρθει

θα βρεθώ

η επιθυμία ολοκληρώνεται

αναιρείται στην αναμονή

επιστρέφω στα εργαλεία μου

ακονίζω υπομονές.

 

Ζω ακριβώς

λίγο πριν διαβάζω

τις στατιστικές

πενήντα έξι στους εκατό

φιλήσυχους ποιμένες

θεωρούν πως δεν τρέχει τίποτα

αν αρνείσαι το ολοκαύτωμα

 

Κι ακόμα μπορούν να έχουν

μια όμορφη μέρα

 

Κι άποψη

 

Και κάποιοι να μη τους καλούν

φασίστες

 

Και να κουρεύουν το δικό τους μαλλί

ανιχνεύοντας τον ορίζοντα

προς μια νέα αυτοκτονία.

λύπη-θέαμα

κάθε φορά που λες “ λυπάμαι”

σκέφτομαι φωτογραφίες μνημοσύνων

μεσήλικες, περιποιημένες , κυρίως τεχνητές

με διαμαντάκι στο πέτο και χυμό ροδάκινο

για τα παιδιά και τους πρώην καταδικασμένους

που οργανώνουν πάρτυ και νυμφεύονται είδη μουσικής

και πράσινες παστίλιες

τότε, σπρώχνω μια γάτα από τον πρώτο

λαμπυρίζοντας το χώμα με τα νύχια της

να βρει στην ύλη ,ηφαίστειο

για την εξάντληση του είδους μας

κάθε φορά που λες “ λυπάμαι”

υπάρχουν περιττώματα στις επωνυμίες εταιριών

το φανελάκι του θεάματος σκουραίνει τις ίνες του

και ο Βάλτερ μού μαρτυρά πως πρέπει να σταθώ

με πρόσωπο αγάπη.

θέμα πρόσληψης

περπατάμε στο τοιχάκι

ενός άγνωστου νησιού.

Αποκαλύπτεται στην όραση η βία

του χτισίματος

το μπετόν στο πρόσωπο

η αναμαλλιασμένη μου φίλη

η βάδιση/ το πέλμα/ η απλότητα

ένα ατμοσφαιρικό τίποτα

σου ζητώ να γυρίσεις την πλάτη

αλλάζω δόντια και σε τρώω

πριν προλάβουν να σε πιάσουν

πριν προλάβουν να σε καταστρέψουν

πέφτω στο βυθό με τα απομεινάρια σου.

Η αγάπη συνοψίζεται στον επίλογο”

οι δύτες των διαστημοπλοίων κατακόρυφα

με βρίσκουν λίγο πριν αλλάξω σελίδα.

κόκκινο πάντα

τι θάνατος κι αυτός!

από ασιατική μελαγχολία

είπαν

και εξαίσιος πολύ στα οργανικά του

νεφέλωμα και πάρ’την κάτω

είχε ωστόσο αυτή την ταξική αστάθεια

τραγουδίστρια

και ηλεκτρολόγος

εγκαθιστώντας την αλήθεια

στη μερικότητα της πράξης.

Ο τάφος της χρώμα βυσσινί

του μήλου την κλίμακα αγαπούσε

την έφαγαν τα ντραγκς

και τα ξεριζωμένα πεύκα.

 

Όταν μαζεύτηκαν για να της φτιάξουν

το νεκρικό πορταίτο

υπήρχαν διαφωνίες

ως προς την υφή του δέρματος

ένας απ’ τους βόρειους καταπιεσμένους

πρότεινε να πλάσουν το κόκκινο πάντα

το σύμβολο, μια δικιά της κίνα

μια δυναστεία ζωολαγνείας.

Ο εξαίσιος θάνατος δεν έκλεισε σε τελετή

δίνοντας την έναρξη στο κίνημα των ζωολάγνων

που εκτείνεται έως τα τέλη του 24ου αιώνα.

 

 

 

 

 

 

don’t feed the cat

 

γάτα

 

πιατάκι

 

σκληρή τροφή

 

ευελπιστώ στην ανύψωση των κοινών μας αισθημάτων

 

την απόσχιση από την ύπαρξη του κύματος

 

το γάλα στο ντουλαπάκι του ψυγείου είναι για τα κορν φλέικς

 

θα γίνει απόψε της απόψυξης

 

η γάτα είναι θηρίο ανήμερο

 

μετακινεί συνέχεια τα παιδιά της

 

η απόβαση της οικογενειακής φιλολογίας

 

τής εύχεται καλή όραση

 

το πλοίο διαρρηγνύει τη φαινομενολογία της ενηλικίωσης

 

όχι πια γάτες

 

τριβή

 

γούνα

 

ούρα δεσπόζοντα του καναπέ

 

αποτέλεσμα: δάκρυ πηχτό/ πυρακτωμένο καλαθάκι/ οργή και ιδιοκτησία

 

συμπέρασμα: Μια μπλαζέ γάτα που θα αγαπάς μέχρι τα βαθιά γεράματα

εθνική αρχιτεκτονική

Φτύνει τη χειρότερη αισθητική
Στην κοινή θέα
Ιπτάμενα αλογάκια μάχονται
Για έναν μισάνοιχτο πνεύμονα
Επιθυμεί να εγκαταλείψει
Τη δουλειά της-δημόσιος
Υπάλληλος-
Ποτέ καμιά δεν έπραξε αυτό το σφάλμα
Εναποθέτει τις ελπίδες της
Στα εθνικά σύμβολα και το παρωχημένο
Των θαυμασμών
Ο Ίγκυ και ο Ντέιβιντ
Σε φουλ φόντο , πολυκολόρ
Χαιρετιούνται
Χέρι σφιχτά, ένα τη φορά
Μακάρι, μετά να έρχονταν εδώ
Να έστηναν βανδαλιστικό χωρό
Τα γούνινα, τα πέτσινα, τα sci fi κοστουμάκια
Όλα να τα έκαιγαν μέσα και γύρω απ’ τον λευκό
Να έπαιρνε το σύμβολο χώρο ανύπαρκτο

-η μεμβράνη που συγκρατεί τον εθνικό κορμό
Συστέλλεται και διαστέλλεται μεθοδικά.το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ψαράκι με ξίφος για μύτη που να επιβιώνει σε ασφυκτικά και λυματοειδή περιβάλλοντα-

Το δικό σου δωμάτιο.

Να σπάει η μέση σε χίλια  κομμάτια

 προσκυνώντας το κενό

που αφήνει η αγορά

σε σένα να το ξεπεράσεις.”

 

Το δικό σου δωμάτιο θα μείνει πάντα ένα.

Με θέα έναν ακάλυπτο ελευθέρας βοσκής

και μυρωδιά τους τηγανιτούς γαύρους

του γείτονα . Αυτόν με τα ζάναξ

και την ελεφαντίαση που χάρηκε το σώμα

μέσα από εικονογραφημένους ιατρικούς οδηγούς

και τις διαφημίσεις της Βικτώρια Σίκρετ

και καμιά φορά σκουπίζει τις μύξες του

σ’ ένα μαντήλι με μονόγραμμα.

 

Η πύλη , η διάβαση, το νερό που δεν σε αφήνει να βουλιάξεις

για να διατηρούνται τα nike σας καθαρά.”

Η διαφήμισή του, η απουσία του στην αντίληψη του όλου.

Η απουσία σου από μέσα, ένα μοναδικό στιγμιότυπο

εξήντα τεσσάρων στιγμών.

 

Απ’ τις μασχάλες μου στάζει η μεσαιωνική ευτυχία της εργασίας

και ξεχνάω τη δύναμη που θέλει τη θάλασσα πλατιά

και τα κορίτσια αδύνατα.

Ξεχνάω τα γκντουπ, τα κρατς και τα αντικείμενα

που αχρηστεύονται στην υλικότητά τους.

Ξεχνάω τις καουμπόισσες που ζούνε σε γραφεία

και τα λάσα τους δεμένα απ’ το λαιμό στα μισθωτήρια.

Ξεχνάω τα άγρια τοπία με τις ξενοδοχειακές μονάδες

στην άκρη του Κυανοπώγωνα, αινίγματα που λύνονται

από νεαρούς ντεντέκτιβ.

Ξεχνάω την αέναη πληρωμή που εφηύραν τα χέρια

για να ανταλλάσσουν τα μικρόβια,

ο μόνος ύμνος κοινοκτημοσύνης τους ανήκει.

 

Το δικό σου δωμάτιο. Αυτό.

Το αναλλοίωτο μονωτικό στοιχείο της απόλαυσης.

Ο ροδαλός ιππέας και το γαϊδουράκι του

η άρνηση του ρομαντισμού σε τρία βήματα

Η εκκαθάριση της μνήμης , η επαναφορά

των αρχείων , η πόση σκληρού λογισμικού.

Επιλέγω ανάσκελα να κοιμηθώ

για να αποτυπωθώ στη μνήμη του δωματίου σου.

Οφείλουμε καμιά φορά να εμπιστευόμαστε το χώρο.

εμπόλεμο

 

1

τα μάτια είναι αίμα

οι δρόμοι βιάστηκαν στις σημαίες

και μεις θα επανέλθουμε στον επόμενο

τόνο με πόνο και οργή

2

ο παρατηρητής μιας επιτόπιας θλίψης

μήνα ζεστό απεταξάμην ακαδημαϊκού περιεχομένου

φτυαρίζει σύννεφα

προς μια μαύρη ανθρωπολογία

3

σονέτα Α΄ νεκροταφείου Αθηνών

έχουμε  δουλειά αύριο

τελείωνε με ένα φωτιστικό οινόπνευμα

γενικής χρήσεως

τα κόκαλα δεν σπάν και το κεφάλι τους

4

για αυτή την ενσυναίσθηση

μας βγήκε ο πάτος

κι ακόμα η πατούσα μας

δεν έγινε μνημείο πεσουσών

5

η πείνα έχει μπλε πορτοφολάκι

μετράει τις αναπαραστάσεις του καπιταλισμού

αφαιρώντας από το εισόδημα της Τάξης

τα εικοσάλεπτα

6

έχει μεγάλο στόμα η επιθυμία

η γυναικεία μια γλώσσα σιδηρόδρομο

δεν μας την είπαν όμως

δεν την κατέγραψαν

την άφησαν να παραδέρνεται

στη συμβολική χρήση των κουζινικών

7

διουρητικά ήπιε ο κάθε χριστιανός

και μπόρεσε με το οπλάκι του

να καθαρίσει ένα λοφάκι μετανάστες

για την ετήσια χοροεσπερίδα

του συλλόγου του.

Στη συνέχεια ακολούθησε γλέντι

λογικής σκατολαγνείας

και αγώνες νότιο μακεδονικών ψωλομετρήσεων.

Ο ποδηλάτης είχε αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα

Να ένας πολλά υποσχόμενος τίτλος

να γράψεις ένα ποίημα

για τον ποδηλάτη

ως σύμβολο του γυμνασμένου σώματος

στην εποχή του fotoshop.

 

Ωστόσο, την προσοχή μου τραβούν

οι στάλες του ιδρώτα στο σαγόνι του

και τα ροδάκινα στο σάκο.

Είναι σαγόνι θηλαστικού ή αμφιβίου;

Ο σάκος έχει λαστιχάκια που επιτρέπουν

την εύκολη ανάβαση σε ασιατικά βουνά;

 

Ο ποδηλάτης γίνεται ένας λευκός λεκές

του δρόμου

Διάτρητος από τους υαλοκαθαριστήρες

των μηχανών

και τις υποσχέσεις των διαστημοπλοίων.

Ο ποδηλάτης δεν ζει πια εδώ.

Ας είμαι τίμια

Η ταχύτητα δεν ελέγχεται με ραντάρ

και ο θάνατος του ποδηλάτη έχει ήδη παρέλθει

 

Η φωτογραφία του 90x30

στην αίθουσα των αστικών συγκινήσεων

του μουσείου μεταμεταμεταμεταμοντέρνας τέχνης

δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο

-κι ας έχει αυτό

το χρώμα σέπιας που φύεται

μεταξύ adidas παπουτσιών και αστραγάλων-

την επιθυμία μας για γνώση της εμπειρίας

Της θανατικής ή θανατερής , αν προτιμάτε.

συμβούλιο κουζίνας

τοκογλύφοι

αισθητικοί μελετητές

γυμναστές οριζόντιων κοιλιακών

καρκινοπαθείς& ψυχοπονιάρηδες

ένα smoothie με γάλα αμυγδάλου

που σπάει κόκκαλα στο μπλέντερ

και δαγκώνει τις λευκές ορχιδέες

του επιθανάτιου βρόγχου μας

( οι σουρρεαλιστές ήσαν όλοι αρρενωποί)

 

Όταν μιλώ για το πλύσιμο των πιάτων

σπάω την αγαπητική μου ζώνη με το νοικοκυριό

και περιφέρομαι στην επικράτεια του άγραφου

ρόλου.

Γι’ αυτό ψήσε το ψάρι με το φωσφορίζον αμφιβληστροειδή

και σε παρακαλώ να προνοήσεις για τη διατροφή μου

μέχρι νεωτέρας.